می خواه و گل افشان کن از دهر چه می‌جويی
اين گفت سحرگه گل، بلبل تو چه می‌گويی
مسند به گلستان بر تا شاهد و ساقی را
لب گيری و رخ بوسی می نوشی و گل بويی
شمشاد خرامان کن و آهنگ گلستان کن
تا سرو بياموزد از قد تو دلجويی
تا غنچه خندانت دولت به که خواهد داد
ای شاخ گل رعنا از بهر که می‌رويی
امروز که بازارت پرجوش خريدار است
درياب و بنه گنجی از مايه نيکويی
چون شمع نکورويی در رهگذر باد است
طرف هنری بربند از شمع نکورويی
آن طره که هر جعدش صد نافه چين ارزد
خوش بودی اگر بودی بوييش ز خوش خويی
هر مرغ به دستانی در گلشن شاه آمد
بلبل به نواسازی حافظ به غزل گويی

زادروز پژوهشگر جوان و آگاه و فعال بانو آیدا آبادپور را به ایشان شادباش گفته و بهروزی و کامیابی در پناه راستی را برایش از یزدان پاک خواستاریم.

 

^{تـيشتر، ستاره رايومند و فرهمند را مي‌ستايـيم که شتابان بدان سوی پرواز کند. به سوی دريای فراخکرت پرواز کند. مانند تير آرش بهترين کماندار ايرانی که از کوه ائـيريوخشوت به طرف کوه خوانونت پرتاب گرديد ....}

^{(اوستا _ تير يشت)}

_{تيرگان يكی از بزرگترين و زيباترين يادگارهای نياكان فرزانه و بيدار دل ماست. جشني در پاسداشت فروزه های مادی و مينوی و نيز بيانگر ميهن‌دوستی و آرزوهای ملت ايران برای رهايی از بيداد.. این جشن نیز همانند همه جشنهای باستانی ایران، از سه جنبه آیینی، استوره ای – تاریخی و جنبه طبیعی برخوردار است.}

_{در ماه تير، هنگامی ‌كه روز تير فرا مي‌رسد، آن روز را جشن تيرگان می‌نامند. با 31 روزه شدن 6 ماه نخست سال در گاهشمار خیامی، تیرگان در گاهشمار رسمی ایران در روز 10 تیر قرار میگیرد.}

ادامه جستار

 پس از انتشار جستارهایم با نام گاهشماری باستانی ایران (1) و (2) به همراه یاور گرامی ام آقای مسعود لقمان از همه صاحب نظران و علاقمندان خواستیم تا اگر نقد یا نقطه ابهامی دارند به ما انتقال دهند و اگر کلیات این نوشتار را تایید میکنند، بیاییم هم آواز و همراه با هم در یک زمان جشنهای کهن ایرانی را جشن بگیریم. چراکه بدون همبستگی هرگز نخواهیم توانست این جشنها را زنده کنیم.

در میان بازخوردها، بیننده یک نمونه جالب بودیم و آن اینکه جناب آقای رضا مرادی غیاث آبادی پژوهشگر ایران باستان بر بخشی از نوشتار من (جستار یکم) نقدی نسبتا مفصل نوشته و آنرا از طریق دکتر جلیل دوستخواه اوستاشناس گرامی به ما رساندند. که بسیار باعث خوشحالی و سپاسگذاری ما شد. چراکه آقای غیاث آبادی را سمبل جریان مخالف خود در زمینه برگزاری جشنها میدانستیم و اینکه ایشان به این نوشتار توجه کرده و از آن مهمتر آنرا نقد کرده و وارد میدان بحث و گفتگو شدند باعث خرسندی بود.

ادامه جستار

 "اهورَه‌مزدا به سِـپیتمان زرتــشـت گفت: من یاری و رستگاری و رامش و بهروزی خـورداد را برای مردمان اَشـَوَن بیافریدم... کسی که در میان امشاسپندان، او را بستاید، بدان مانـَد که امشاسپندان بهمن و اَردیبهشت و شهریور و سپندارمذ و خورداد و اَمرداد را ستوده باشد."

خرداد يشت – بند 1

_{مي‌دانيم كه ايرانيان از ديرباز ، چهار آخشيچ(عنصر) «آب» و «آتش» و «باد» و «خاك» را پاك دانسته و در گرامي‌داشت هريك يشت‌ها و جشنهاي گوناگون داشته‌اند.
خردادگان، در گروه «جشنهاي آب» جاي مي‌گيرد و به مانند بسياري از جشنهای کهن سرزمينمان، نزديکی روان ايرانيان با پرهام (طبيعت) را نمايان می‌سازد.
در گاهشمار ايرانيان باستان و زرتشتيان امروز، هر يك از 30 روز ماه، با نامی ويژه شناخته شده و هنگام همنام شدن روز و ماه، از ديرباز جشن‌هايي در اين سرزمين برپا مي‌شده‌اند. روز ششم از هر ماه به نام ششمين امشاسپند، "خورداد" يا "خرداد" خوانده مي‌شود و روز ششم خرداد، به خاطر هم‌نام شدن روز و ماه جشني برپا مي‌شود به نام "خردادگان". با 31 روزه شدن 6 ماه نخست سال در گاه‌شمار خيامي، امروزه اين جشن به روز چهارم خرداد، جابه‌جا شده است..} 

 

ادامه جستار

     تنت به ناز طبیبان نیازمند مباد                 وجود نازکت آزرده گزند مباد

     درین چمن چو در آید خزان به یغمایی    رهش به سرو سهی قامت بلند مباد

 

                            شفا زگفته شکر فشان حافظ جوی

                            که حاجتت به علاج گلاب و قند مباد

 

 

سالروز زاده شدن بهرام روشن ضمیر گرامی را که برای همه ما براستی یار و راهنمایی گرانبها و نمادی از تلاش و عشق به میهن بوده است را گرامی میداریم و به او شاد باش میگوییم.

باشد که همچنان سالها با چنین شور و ریز بینی ای پر تلاش و زنده و شاد باشد.

 

                                                                 هموندان گروه پژوهشی افراز

 

 پرده ها را بردار 
 راه ها را بگشا
و سکوت را به کناری بينداز
بتاز بر دشمنی که
برد فرهنگت را به يغما
و بتاز به خود فروختگانی
که فروختند خود را به ديوان.
در اين وادی ظلمت
تو باش اولين سوی روشنايی،
همان روشنايی ای که ديوان
به تاراج بردند.
جانمان، عشقمان، روحمان
بسته است به روشنايی
مگذار که ديوان
نابودمان کنند
مگذار که ديو خويی
رواج پيدا کند
مگذار، مگذار
تو ای سرباز ايران
پناه دردمندان 

تير آرش، زور رستم
پشت و پناهت،
به همراه آن دل داغدارت

سياوش ساروي